اخبار>>
seoseoseo
ارزیابی طرح نواب و پیامدهای آن

نشست جدید موافقت نامه همکاری

سلسله نشست های پژوهش شهری با همکاری انجمن جامعه شناسی ایران، جامعه مهندسان مشاور ایران، جامعه مهندسان شهرساز ایران در چارچوب «موافقتنامه همکاری در پایش و ارتقاء پژوهش شهری» برگزار میکنند:

ارزیابی طرح نواب و پیامدهای آن

پژوهشگر: گیتی اعتماد

پژوهش پایه: ارزیابی طرح نواب و پیامدهای آن

دبیرنشست: احمدسعید نیا

نقد کنندگان: مظفرصرافی، جواد مهدیزاده، محمد سالاری

زمان: سه شنبه 2 تیرماه 94 ساعت 16 تا 19

مکان: ولنجک، خیابان بیست و ششم، بلوار دانشجو، میدان البرز، نبش سلامی،شماره 25


نقش مردم در اداره شهر: داستان واکنش ساکنان شهرک اکباتان به تصمیم غلط شهرداری

سخنراني ها:

  * جنبش های شهری و  واکنش به مداخلات

دکتر حسین ایمانی جاجرمی ، دانشیار دانشگاه تهران و عضو شورایاری شهرک اکباتان

  * نقش تشکل های محله محور در نقد مدیریت شهر

محمــد ایران منش ،مدرس دانشگاه

  * مسائل شهرک اکباتان و تخلفات شهرداری

مهندس هموطن ،عضو شورایاری شهرک اکباتان

بعد از سخنرانی همچون گذشته بحث وگفتگو برقرار خواهد بود

زمان :   سه شنبه 5 خرداد  1394، ساعت 5 بعد  از ظهـــر

مکا ن :بزرگراه جلال آل احمد، زير پل گيشا ، دانشکده علوم اجتماعي

            دانشگاه   تهران ، سالن كنفرانس انجمن جامعه شناسي


بازساخت فضائی منطقه کلان شهری تهران

انجمن جامعه شناسی ایران، با همکاری جامعه مهندسان مشاور ایران و جامعه مهندسان شهرساز ایران در چارچوب موافقت نامه همکاری در پایش و ارتقا پژوهش شهری، سلسله نشست‌های پژوهش شهری را برگزار می‌کنند:

نشست یازدهم: بازساخت فضائی منطقه کلان شهری تهران

پژوهشگر: مهرناز بیگدلی

پژوهش پایه: بازساخت فضائی کلان شهری

دبیرنشست: جواد اکبری                                                                   

نقدکنندگان: مظفر صرافی، غلامرضا کاظمیان، مجتبی رفیعیان

زمان: سه شنبه 29 اردیبهشت 1394 ساعت 16 تا 19

مکان: ولنجک، خیابان بیست و ششم، بلوار دانشجو، میدان البرز، نبش سلامی، شماره 25


معرفی و نقد>>
تهیه فهرست کتاب های مربوط به مطالعات شهری به زبان فارسی
یکی از فعالیت های گروه علمی -تخصصی جامعه شناسی شهر ومطالعات منطقه ای تهیه فهرست جامعی از منابعی است که در زمینه مسائل شهری بویژه از دید اجتماعی تا کنون به زبان فارسی منتشر شده است .این فعالیت با همکاری همه اعضای گروه و با مدیریت سرکارخانم اعظم خاتم انجام شده است.البته این کار تمام شده نیست و ما مرتباً به تکمیل این فهرست خواهیم پرداخت گام بعدی ما تهیه فهرست مقاله هایی است که در زمینه مسائل شهری به زبان فارسی منتشر شده است .اگر دوستان منابعی اعم ازکتاب یا مقاله درباره مسائل شهری ایران سراغ دارند که در این فهرست نیامده است .خواهشمندیم این کمنابع را به ما معرفی کنند 
آدرس اینترنتی گروه شهر:

 

پرویز اجلالی ، مجتبا رفیعیان، علی عسگری. نظریه برنامه ریزی : دیدگاه های سنتی و جدید، تهران ، نشر آگه ، چاپ اول 1391چاپ دوم .1392

کتاب فوق در چهاربخش و 13 فصل تنظیم شده است در بخش اول ابتدا نظریه تعریف شده وسپس به مرور تاریخچه نظریه برنامه ریزی پرداخته شده است .بخش دوم به نظریه های سنتی و تحولات آن ها اختصاص یافته .در این بخش به نظریه خردگرا در برنامه ریزی ،رویکرد سیستمی ومارکس گرایی پرداخته شده است. بخش سوم به نظریه های جدید اختصاص دارد و از 6 فصل تشکیل شده و از نظریه های برنامه ریزی مشارکتی، برنامه ریزی ارتباطی، نهادگرایی، نو پراگماتیسم و رویکردهای راست جدید، برنامه ریزی چارچوب گذار و برنامه ریزی هماهنگ ساز و همچنین مفهوم مهم فرهنگ برنامه ریزی سخن می گوید. و بالاخره بخش چهارم به عنوان نتیجه گیری سه رویکرد متفاوت به برنامه ریزی را به دقت شرح می دهد.


معرفی کتاب:

Witold   Rybczynski , City Life: Urban Expectations in a New World, New York, Scribner, First Edition 1995,Second Edition1996

ویتهولد ریبژینسکی ، زندگی شهری: انتظارات شهری در جهان نو ، نیویورک ، اسکرایبنر ، ویرایش اول 1995،ویرایش دوم 1996

نویسنده این کتاب  معمار ، استاد و ژورنالیست مشهور آمریکایی- کانادایی و نویسنده نیویورک تایمز است که با کتاب  اهلی کردن ببر انتشار یافته در سال 1985 که   به بحث آثار اجتماعی تکنولوژی می پرداخت مشهور شد،آخرین کتاب وی نیز تحت عنوان " معماری چگونه انجام می شود " در 2013 منتشر شده است . اما اهمیت کتاب زندگی یا حیات شهری در این است که در این کتاب وی به شهرهای آمریکا می پردازد و آن ها را با شهرهای اروپایی مقایسه می کند. در مقدمه کتاب اشاره می کند که در 22 سالگی با استفاده از یک بورسیه دانشگاهی از یک دوجین از شهرهای آمریکایی و کانادایی بازدید می کند و چون یک  سال پیش از آن از شهرهای رم و پاریس و لندن بازدید کرده بوده است توجهش به تفاوت میان شهرهای اروپایی و شهرهای آمریکایی جلب می شود .به نظرش می آید شهرهای اروپایی همچون موزه های فاخر و شهرهای آمریکایی همچون سایت های ناتمامی هستند که هر نسل به سلیقه خود می کوشد آن را به شکلی در آورد.بازدیدهای بعدی او از شهرهای آمریکایی و اروپایی این انگیزه را به او می دهد که مقالاتی درباره شهرهای آمریکا بنویسد.


گزارش های شهری>>
مونوگرافی محله ی خانی آباد نو

سمیه جعفرزاده  ،  سمیه ایمانی الماسی ، ژیلا سلطانی راد

دانشجویان کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی - واحد تهران شمال

1)حد و مرز محله:

خانی آباد نو در ناحیه 1 منطقه 19 واقع شده است که به علت قرار گرفتن در خروجی شهر به سمت جنوب و مسیر مرقد امام، ترافیک سنگینی داشت .به منظور رفع بار ترافیکی اتوبان تندگویان در منطقه ساخته شد و محله خانی آباد نو را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کردکه بوسیله ی یک پل به هم مرتبط میشوند. محله ی خانی آباد شمالی از شمال به پا دگان قلعه مرغی، از جنوب به اتوبان آزادگان، از شرق به خیابان بهمنیار، از غرب به بزرگراه تند گویان (خ دانشگاه) ختم میشودو مساحت آن 76/0 هکتار است. محله ی خانی آباد جنوبی از شمال به اتوبان تندگویان، از جنوب  به اتوبان قم-بهشت زهرا، از شرق به خیابان دانشگاه، از غرب به بزرگراه تند گویان ختم می شود و 79/0 هکتار مساحت دارد.

2)تاریخ تاسیس و پیدایش:


گزارشی درباره محمودآباد نمونه در استان قزوین
مجاورت فیزیکی و جدایی گزینی اجتماعی: مقایسه دو محله در جنوب تهران


 

دیدگاه>>
مرمت در برابر بازسازی

فرشید مقدم

بازسازی آمریکایی است، مرمت اروپایی. این توصیفِ کلی اگر چه موارد نقض دارد، گرایشهای غالب را در معماری و برنامه‌ریزی شهریِ اروپا و امریکا بیان می‌کند. چون شهر امریکایی بدون تاریخ بود، تخریب بناها و پاکسازی محله‌ها برای برنامه‌ریزان آنها مجاز می‌نمود. در مقابل شهرهای اروپایی دارای هسته‌های قرون وسطایی بودند. پس اینان از هسته‌های تاریخی‌شان حفاظت کردند و بُرج‌سازی و تخریب و بازسازی را به حواشی و مناطق توسعه‌های جدید فرستادند. در ایران هم به دلیل کهن‌بودن بسیاری از شهرها حفاظت از بافت‌های تاریخی توصیه شده است اما در عمل این حفاظت به خوبی اجرا نشده و بسیاری از بافت‌های تاریخی طی سدۀ گذشته تخریب شده و تغییر یافته‌اند. این روند همچنان ادامه دارد. در یادداشتِ پیشِ رو دربارۀ رابطۀ این وضعیت با تراکم‌فروشی و همچنین تعادل «ارزش مصرف» و «ارزش مبادله» املاک تأمل می‌کنم و از همین منظر راه برون‑رفت را می‌جویم.

اگر بنایی نگهداری نشود طی زمان فرسوده شده و ارزش مصرف‌اش کم می‌شود. ارزشِ مصرفِ ساختمانِ مسکونی در برآورده ساختن نیازهای سکونتی ساکنان‌اش است. ارزش مصرفِ یک بازارِ تاریخی برای کسانی است که مایحتاج‌شان را تهیه می‌کنند، کاسب‌های بازار، مردمی که آنجا وقت‌گذرانی می‌کنند، توریست‌ها و دیگران است. مرمتْ ارزش مصرف مِلک را دوباره ارتقا می‌دهد. مثلاً بازار تاریخی شهر تبریز که طی سده‌ها پُررونق‌ترین بازار ایران بود در دورۀ معاصر با اهمیت یافتن ترافیک سواره و رونق مغازه‌های جنبِ خیابان و برخی عوامل مهم دیگر، رونق گذشته را از دست داد. همزمان عوامل گوناگونی همراه شدند تا حفاظت از این بازار طی دهه‌های اخیر – از ابتدای سدۀ حاضر – به طور اصولی و کامل انجام نشود. نتیجه اینکه از دهۀ 1340 از فرسودگی کالبدی بازار بحث شده است. (طرح جامع اول تبریز) از میانۀ دهۀ 1370 مرمت این بازار توسط بازاران و با هدایت و نظارت ادارۀ کل میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی انجام گرفت. این مرمت به دلیل اینکه با دخالت حداقلی دولت و توسط خود بازاریان صورت گرفته است با توجه به عظمت پروژه، چشمگیر و مهم است.

احیای سازمان مدیریت و اداره امور شهرها

پس از مدتی سکوت اخیراً دوباره صحبت از احیای سازمان مدیریت و برنامه ریزی به میان آمده است. آیا احیای این سازمان تغییری در اداره امور کشور و بویژه اداره امور شهرها ایجاد خواهد کرد. پاسخ این پرسش ساده نیست زیرا تغییر از بهبود و ارتقاء فعالیت ها ایجاد می شود نه ازگسترش یا تغییر نام  تشکیلات و ساختارها[1]. اما می توان در این باره سخن گفت و گفتگو به راه انداخت.اولین نکته ای که باید گفت این است که همان طور که انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی کار اشتباهی بود احیای دوباره آن سازمان به صورت سابق نیز اشتباه دومی است زیرا پیش از انحلال نیز این سازمان با بحران رو به رو بود.در واقع راه درست چه آن زمان چه الان اصلاح کارکرد آن سازمان است و نه تجدید وضع سابق آن . هرچند که در وضع کنونی حتی بازگرداندن توانایی های گذشته آن سازمان  نیز دشوار به نظر می رسد چه رسد به اصلاح آن.اما نباید نومید شد و باید کوشید تا سازمان جدید برخی اشکالات سازمان سابق را نداشته باشد.

البته در این یادداشت قصدمن برشمردن مشکلات ساختاری –کارکردی  سازمان مدیریت سابق نیس،.هر چند این کار بسیار  مهمی است اما جای آن اینجا نیست .در اینجا فقط روی  جنبه ای از مسئله دست می گذارم که به مسائل شهری  مربوط است. هرکس آشنایی اندکی با ساختار حکومت در ایران داشته باشد می داند که سازمان مدیریت یک نهاد ملی است و فعالیتش کل کشور را می پوشاند.البته این سازمان شعبات استانی هم داشت که بعد از انحلال به استانداری ها ملحق شدند. این شعبات واسطه ای میان سطح ملی و استانی بودند .اما به هر حال این سازمان مداخله چندانی درمدیریت شهری نداشت مگر پیشنهادهای مربوط به برنامه های 5 ساله که گاه تصویب می شدندو اختیاراتی را از دولت به شهرداری ها و شوراهای شهر و روستا واگذار می کردند .البته این سازمان در این مورد خیلی محتاط بود و معمولاً خود را به بعد مالی محدود می کرد .زیرا در این نوع تصمیمات همواره جلب نظر وزارت کشور بسیار اهمیت داشت.

روزگاری جمعیت کشور کم ودامنه فعالیت ها محدود بود .اما امروزه فعالیت ها،سطح مصرف ،توانایی های نیروی انسانی همه تفاوت کرده است .بدون شک باید سیستم اداره نیز متناسب با این تحولات غیرمتمرکز تر شود و مشارکت بیشتر بپذیرد.مشخصاً می بایست  هماهنگی هاو تصمیم گیری های بیشتری در سطح شهرها و بخش ها انجام شود تا اداره  بهترشهرهای رو به گسترش ما و بویژه شهرهای بزرگ امکان پذیر باشد. اما این کار را نباید فقط وظیفه شهرداری ها دانست . تعصبات جناحی را اگر کناربگذاریم و در قالب منافع حداقل میان مدت کشور اگر بیندیشیم ، تمرکز زدایی از دولت به معنای گرفتن اختیارات به هرقیمت از دولت مرکزی و دادن آن به نهادهای محلی حکومت نیست ، بلکه تقسیم وظایف دقیق و آگاهانه میان سطوح حکومت وسپردن هر وظیفه به سطحی است که می تواند به بهترین نحوی آن را انجام دهد.برای تصمیم گیری در این امورهمراهی نهادهای ملی از نهادهای محلی هم مهم تر است .به همین جهت .سازمان مدیریتی که برای ارتقاءکارآیی خود و اداره بهتر  نقش  ملی خود نوعی تمرکز زدایی ملایم را لازم بداند و بر ضرورت تعاملات بیشتر میان سطوح سه گانه(ملی،استانی و محلی)به هنگام تصمیم سازی ها وتصمیم گیری ها آگاهی داشته باشد می تواند با جلب همکاری طرف های دیگر (وزارت کشور ،شهرداری ها،استانداری ها)بنیادی برای تقسیم کاری قانونمند و موردوفاق را برای اداره امور شهرها بنیادگذارد . تقسیم کار روشنی که جایگاه نهادهای گوناگون در همه سطوح را در اداره امور شهرها روشن کند و تا حد امکان رقابت و ناهماهنگی را به هماهنگی و همکاری تبدیل کند.اگر نتیجه این فعالیت به قانون تبدیل شود. رقابت های جناحی نیز نمی تواند به آن آسیب زیادی برساند.



1 درواقع این یکی  از نقاط منفی بزرگ فرهنگ اداره امور ایرانی است که برای رفع مشکلات به جای دست زدن به فعالیت های خلاق با استفاده از تشکیلات موجود گرایش به ایجاد تشکیلات تازه دارد و به این ترتیب مرتب دستگاه دولت رابزرگ می کند.

 


نظریه و تاریخ شهر>>
خلاصة مفاهيم اصلي توسعة شهري پايدار

علي آسماني

1-2 -  انواع پایداری:

انواع چهارگانه پایداری عبارتند از: انسانی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی. این انواع بسیار با هم متفاوتند و علی‌رغم تداخل‌ها با هم در یک مفهوم جمع نمی‌شوند. در واقع مشکل از اینجا آغاز شده است که وقتی نظام اقتصادی انسانی کوچک بود ظرفیتهای باز تولید و انطباق محیط زیست نامحدود فرض می‌شد. اما امروزه با کمال تاسف متوجه شده‌ایم که منابع و ذخایر زیست محیطی محدودند. البته این ظرفیتها بسیار بزرگ بودند اما مصرف بسیار زیاد اقتصاد انسانی از آنها پیشی‌گرفته است و ذخایر محدود شده‌اند. اقتصاددانان که با منابع کمیاب سروکار دارند نتوانسته اند کمیاب بودن منابع زیست محیطی را درک کنند و وارد ارزیابی‌های خود کنند. قاعده کلی پایداری این است خروجی فعالیتهای ما باید در محدوده توانایی محیط زیست محلی برای جذب مواد زائد بوده و باعث تخریب غیرقابل قبول ظرفیت جذب مواد زائد در آینده نشود.


سایتهای شهری>>
انجمن جامعه شناسي ایران
http://www.isa.org.ir

انجمن بين المللي جامعه شناسي
www.isa.org

وبلاگ جامعه شناسی شهری
http://urbansociology.blogfa.com

سخنرانی ها>>
اعتراض ساکنان اکباتان؛ جنبشی اجتماعی

"اعتراض ساکنان اکباتان سیاسی نیست، این حرکت جنبشی اجتماعی است.» ساکنان اکباتان، دانشجویان و حامیان مردم این شهرک یکی‌یکی از در دفترانجمن  جامعه‌شناسی در دانشکده  علوم اجتماعی دانشگاه  تهران به اتاق کنفرانس وارد می‌شوند تا جایی برای نشستن پیدا کنند. حسین ایمانی جاجرمی، دانشیار دانشگاه تهران و عضو شورایاری شهرک اکباتان، اولین کسی است که صحبت می‌کند. او از حق شهر و شهروندی می‌گوید و این‌که جنبش‌های اجتماعی خواستار تغییر شکل شهر هستند. شهری که به‌هم ریخته‌ شده: «شهرداری در شهرک اکباتان تبدیل به کاسبکار شده است


شوراهای شهر در ترازوی نقد

روز نهم اردی بهشت 1392،ساعت 5 بعداز ظهر گروه جامعه شناسی شهر و مطالعات منطقه ایِ انجمن جامعه شناسی ایران میزگردی تحت عنوان شوراهای شهر در ترازوی نقد در محل انجمن برگذار کرد.در این نشست در ابتدا سه سخنران سخن گفتند و سپس بحث وگفتگو بر سر موضوع مورد بحث ادامه یافت.

1- شوراها و افق آینده

سخنران: دکتر علی نوذر پور

چالش های اصلی و مهمی فرا راه  شوراها در ایران امروز وجود دارد که فقط با رفع آن ها نظام شورایی به معنای واقعی آن در کشور شکل می گیرد.

اولین چالش نبودن یک اراده واحد ملی درباره شوراها در کشور است.تاسیس شوراها درجمهوری اسلامی  درسال 1377 محصول یک اراده واحد ملی نبود. حتا در اولین دوره شوراها در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی نیز استانداران در جلسه ای که با وزیر کشور داشتند از برگزاری انتخاب شوراها ابراز نگرانی می کردند .برخی پیشنهاد داددند که قانون به صورت آزمایشی اجرا شود و گروهی عقیده داشتند بهتر است ابتدا انتخابات شوراهای روستایی برگزار شود و انتخابات شورا های شهر را بگذاریم برای بعد.

دومین چالش وجود دو دیدگاه کاملاً مخالف در مورد عملکرد ونقش شوراها در کشوراست. در دیدگاه نخست ،شوراها ابزار دولت محسوب می شوند و نقشی ابزاری برعهده دارندو انتظار می رود که کمک کار دولت باشند.اما در دیدگاه دوم شوراها چون از مشروعیت ناشی از رای مستقیم مردم برخور دارند،نهادی حاکمیتی و دارای شخصیت مستقل به شمار می آیندو عهده دار کلیه امور محلی هستند. تضاد میان این دو دیدگاه فقط از تفاوت دیدگاه های مسئولین ناشی نمی شد ، بلکه ریشه در تضادهای درون قوانین شوراها دارد .در قانون های متعدد شوراها که بعد از انقلاب تصویب شده است ،این نهاد گاه بازوی دولت برای اجرا تلقی شده ،گاه وظیفه هایی مثل احصاء مشکلات ،ارائه راه حل برای رفع مشکلات و نظارت برعهده آن گذاشته شده و سرانجام گاهی صراحتاً مدیریت در سطح محلی وظیفه شورا شناخته شده است.

افزون بر این چالش اساسی، چالش های فرعی دیگری هم نظام شورایی ما را محدود کرده است. از جمله ضعف یا غیبت شوراهای پایین دست (محله ای) و شوراهای فرا دست (شوراهای  بخش ،شهرستان و استان).و همچنین ضعف بخش کارشناسی بسیاری از شوراهای شهر.

 

در نتیجه این تضادها شوراها به موجوداتی ناقص الخلقه تبدیل شده اند که نه چون انجمن های محلی عمل کرده اند و نه توانسته اند بازوی دولت باشند. با وجود این لازم است بر این نکته تاکید شود که اگر شوراها شکل نمی گرفتند ،وضعیت روستاها و شهرهای ما بسیار بدتر از این بود که الان هست.همین استقلال نسبی نهادهای مدیریتی شهر و روستا به جریان امور سیالیت بیشتری داده است .وجود شوراهای شهر باعث شده که بسیاری از شهرداری ها حتا بهتر از دولت کار کنند.

2- شوراها و توسعه

سخنران :دکتر مهدی طالب


پژوهش شهری>>
بررسی وضعیت مهاجرین افغان در ایران" در نشست انجمن جامعه شناسی

سپیده ثقفیان

در روز سوم تیر ماه نشستی با عنوان بررسی "وضعیت مهاجران افغان در ایران" با نمایش فیلم مستند نظام‌آباد با حضور دکتر ناصر فکوهی، دکتر سارا شریعتی و دکتر فاطمه صادقی به همت انجمن جامعه‌شناسی ایران برگزار شد. این نشست شامل سه بخش نمایش فیلم، سخترانی و پرسش‌ و پاسخ بود. فیلم مستند نظام‌آباد را محمد سمیع‌پور کارگردانی و تهیه کرده‌است. سبب‌سازِ این نشست واقعه‌ای بود که حدود سه ماه پیش در نظام‌آباد قزوین اتفاق افتاده بود و علیرغم تکان‌دهنده بودنش در جلب توجه اذهان عمومی انگار چندان موفق نبود و جایگاه برجسته‌ای در جریان گردش اخبار پیدا نکرد. اینک اصحاب دانشگاه گرد هم آمدند تا واقعه‌ را در چارچوبی کلی‌تر یعنی وضعیت مهاجران افغان در ایران بررسی کنند.

در نظام‌آباد قزوین چه اتفاقی افتاد؟


پیشنهادهای سیاستی پنل انجمن جامعه شناسی در کنفرانس شهر جهانی

همان طور که در بخش اخبار سایت امده بود همایش ملی شهر جهانی روزهای 27و28 اردی بهشت 1393 توسط مرکز مطالعات وبرنامه ریزی شهرتهران با همکاری انجمن جامعه شناسی ایران وانجمن ایرانی مطالعات فرهنگی . دانشکده صدا وسیماو انجمن هنرهای اسلامی برگذارگردید .انجمن جامعه شناسی در این کنفرانس مسئولین یکی از پنل های کنفرانس به نام حکمرانی محلی،مدیریت شهری و شهر جهانی رابرعهده داشت .مدیر پنل دکتر اجلالی مدیرگروه شهر بود وسخنرانان آن عبارت بودند از دکترمظفر صرافی،ذکترمرتضی قورچی، دکتر یغقوب موسوی ،دکتر گزاره هایی که احسین ایمانی جاجرمی و آقای خسروی قاجار .متن زیر  گزارش نهایی  وپیشنهادهای سیاستگذاری پنل می باشد که در روز 28 اردی بهشت در روز دوم کنفرانس در ایوان شمس ارائه شده است:


تمركـــز زدايي و سازمان برنامه: انحلال يا اصلاح

مصاحبه با دكتر پرويز اجلالي

به نقل از نشريه پيام مديران فني و اجرايي  شماره 33 و34 پاييز و زمستان 1391 ، صفحه 30تا 34

معافی غفاری: از جناب آقای دکتر پرویز اجلالی برای فرصتی که به ما دادند و همین طور بقیه دوستان تشکر می کنم و امیدوارم گفت وگوی مفیدی داشته باشیم. با توجه به اقتصاد ایران که اقتصادی بر پایة نفت است و این نوع اقتصاد به دولت توان بالایی می دهد، آیا ما به سازمان برنامه نیاز داریم و اگر داریم این سازمان به چه شکلی باید باشد؟

دکتر اجلالی: از دهة هشتاد میلادی به بعد دیدگاه هایی دربارة ادارة اقتصادها مطرح شد که با برنامه ریزی و بویژه برنامه ریزی در سطح ملی مخالف بود .این دیدگاه ها به سپردن دوبارة اقتصاد به نظام بازار که در نظر ایشان نظامی طبیعی با توانایی اصلاح خود بود ،باور داشتند و می گفتند مداخلة دولت ها تحت عنوان برنامه ریزی نظام بازار رامختل میکند .به جای آن مقررات زدایی وتشویق فعالیت کنشگران اقتصادی از طریق کاستن از مالیات ها و غیره را پیشنهاد میکردند .استدلال دیگر ایشان درمخالفت با برنامه ریزی این بود که برنامه ریزی نیازمند اطلاعات جامع وکاملی است که هرگز هیچ دولت یا سازمان برنامه ریزی نمی تواند گرد آوری کندو فقط نزد کنشگران وفعالان اقتصادی (صاحبان سرمایه و مهارت) است .پس باید دولت را دوباره تعریف کرد(آن ها میگفتند اختراع دوبارة دولت) و وظایفی بسیار محدود مثل تامین امنیت را برعهدة آن گذاشت.این سیاست ها که در ابتدا ز سوی نومحافظه کاران و نولیبرال ها در کشورهای آنگلوساکسون مطرح شده بود ،بتدریج نفوذ بسیاری پیدا کرد و کم و بیش همة دولت هارا ،البته به اندازه های مختلف تحت تاثیر قرار داد وحتی به شرایط دریافت وام از موسسات جهانی تبدیل شد.


Homepage  /  About us  /  View point  /  Seminars  /  Urban research  /  Book review  /  City reports  /  Urban theory & history  /  Urban sites  /  News  /  Contact us

send email to Urban.isa@gmail.com with questions or comments about this website.